Το αεριομετρία είναι μια δοκιμή που χρησιμοποιείται πολύ συχνά στην ιατρική επειδή περιλαμβάνει μια ελάχιστη εισβολή του ασθενούς και μπορεί να προσφέρει πολλές χρήσιμες πληροφορίες. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ζητείται συνήθως να ανιχνεύει αλλοιώσεις που θέτουν σε κίνδυνο το επίπεδο των αερίων και το μεταβολισμό του σώματος. Κάποιες από αυτές τις καταστάσεις είναι:

  • Αναπνευστική ανεπάρκεια: αν και μπορεί να υπάρχει υποψία όταν ένα άτομο παρουσιάζει αναπνευστική ανεπάρκεια, μπορεί να διαγνωστεί μόνο με ανάλυση αρτηριακού αερίου αίματος. Οι καταστάσεις αναπνευστικής ανεπάρκειας μπορεί να είναι διαφορετικές, μερικές από αυτές να είναι το άσθμα, η ΧΑΠ, η πνευμονική ίνωση, το οξύ πνευμονικό οίδημα κ.ο.κ.
  • Υπεραερισμός: όταν ένα άτομο αναπνέει πολύ γρήγορα και αναστατωμένα, μπορεί να εκδιώξει περισσότερο διοξείδιο του άνθρακα από ό, τι θα έπρεπε, και στο αίμα θα υπήρχε λιγότερο. Αυτό παράγει μεταβολικές μεταβολές του ασβεστίου (tetany) και του pH στο αίμα (αλκάλωση).
  • Καταστάσεις οξείδωσης: ανάλυση φλεβικού ή αρτηριακού αερίου αίματος επιτρέπει την γνώση των επιπέδων του pH στο αίμα. Υπάρχουν καταστάσεις στις οποίες τα επίπεδα των οξέων στο αίμα είναι πολύ υψηλά. Μερικά από τα πιο σημαντικά είναι τα διαβητική κετοξέωση (δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί γλυκόζη και παράγονται κετόνες) και σήψη (δεν χρησιμοποιείται οξυγόνο και παράγεται γαλακτικό οξύ).
  • Μεταβολές του μεταβολισμού των νεφρών: η λειτουργία των πνευμόνων συνδέεται με τη λειτουργία των νεφρών. Όταν μια αεριομετρία μεταβάλλεται μπορεί να σημαίνει την αλλαγή ενός από τα δύο συστήματα. Το διττανθρακικό που απορροφάται στα νεφρικά σωληνάρια μπορεί να μας καθοδηγήσει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Όταν γίνεται εμμονή το κυνήγι θησαυρού (Νοέμβριος 2019).